Jar-û Diyar

NURETTİN ASLAN/

33 KURŞUN ... KİRVEM...

“Kilise haber saldım kuş ile

Gagasında ki yaş ile

Ardında seyreyledim..."

33 KURŞUN ... KİRVEM...

Bazen yazmak ya da konuşmak o kadar zor ki, insan ne yapacağını şaşırır hale gelir. Sözcükler insanın içinde kilitlenir. Ne yaparsanız yapın bir türlü kalemin ucuna teslim edip beyaz kağıda dökmeye çalıştığını dökemezsin. Dil ise artık kendine ait degildir. Söylemek istedigin her sözcük yumruk olur boğazına takılır konuşmak istesende konuşamazsın ki.

Benim memleketimin insanının kaçakçılık öyküleri çoktur. Nasıl olmasınki, açlıktan ölmemek, kendisini yaşatmak için baş vurmuştur bu yola. Çocukluğumda dinlemişti; mayın patlamasında kolları ve bacakları kopan  bir kaçakçının öyküsünü.

“Kilise haber saldım kuş ile

Gagasında ki yaş ile

Ardında seyreyledim

Sıcacık bir düş ile

Ellerim de yok ki artık

Tütün basayım yarama....”

Benim memleketimin insanı kendi geçimini sağlamak için sınırları geçer. Ya mayına teslim eder kendini, parçalara bölünür bedeni, ya sılasına dönmemek üzere kaybolur gider sılasına bir daha dönemez, ya da hapis yatar  yıllarca. Hepsi geçim ve bir parça ekmek içindir.

Büyük kaçakçılar ise, benim memleketimde söz sahibi hatırlı sayılanlardır.  Onlar Villa larda oturur, lüks arabaları, özel şoförleri, sayıca hizmetçilerine emirler yağdırarak günlereini gün ederek yaşar giderler.

Büyük üstadt Ahmet Arif'in 33 kurşun şiirini her dinledigimde  hüzün kudurarak bedenimdeki ırmakları doldurur. Göz yaşlarım kaynağında kan olur süzülür. Boğazımın üzerine bir çift yumruk olur boğar beni. Dinlemek isterim dinleyemem hep yarım bırakırım.

Şırnak Uludere de, 33 kurşun 35 bomba olup düştü benim insanımın üzerine. Çağ atlamak buna denir işte. Çağ adına dör uçak kalkar gökyüzünde kartal gibi süzülür sonra canavarlaşarak 35 bomba olup benim insanımın üzerine düşerek bedenlerini tanınmaz halde parçalara böler. Bütün düşleri yok ederek kirletir her şeyi.

Ortalık kan revan... 16 yaşındaki çocuklarım ölür bir bir, sonra sayıları 35 olur.

50 yeni Türk lirası kazanırım umudu ve sevinci nasılda yok edilir bir gece vaktinde.

İşte o an benim memleketimin “büyüklerine” sadece bir açıklama düşer.

“OPARASYON KAZASI...”

Nasıl kaza hemde. Uçaklar gönderilir saatlerce bombalar yağdırılıp dağlar yıkılır. Yıkılan dağın altında 35 çocuk ve delikanlının parçalanmış bedeni tanınmaz halde  “kaza” diye orta yerde kalır. Orada olan insana verilen degerin çıplak fotoğrafıdır.

Üstadın 33 kurşun eserini bugün bir kez daha dinlemek istedim, dinleyemedim. Programlarda izledigim ağıtlar, çığlıklar ve yerde yatan 35 dona kalmış  öldürülenlerimin parçalanmış bedeni gelip doldu gözlerime, ağladım...

BİR “KAZA” DİYE YAPILAN AÇIKLAMADAN İBARETMİDİR ? VİCDAN DENİLEN ŞEY...

Bu kaçıncı kaza? Büyük kent leri göstererek “çağ atladık” diyenlerin suratına düşendir olan. Bizim oralarda 50 lira kazanırım umudu can ile ödetilir. Budur atlanan çağ.

Ötekileştirmek için daha ne yapasınızki siz...33 kurşun sahibi Muğlalı paşanın adını yaşatma adına kışlaların kapısına büyük tabela ya yazıp görkemlice asarsanız, “bir kazadır” açıklamanız bir palavranın ötesinde degildir beyler.

Benim memleketimin insanını ötekileştirerek ne evini, ne köyünü, ne hayvanını nede canını bıraktınız. Köyleri, yakılmış ve yıkılmıştır bizim oraların. Biz ise sürülmüşüz her birimiz bir taraftayız. Kime ne olduğu bilinmezken, ölenlerimizinde mezar yerleri belli degildir. Doğduğumuz yerin toprağına, suyuna, kurduna kuşuna, herşeyine hasretiz, sizden dolayı... sebebi sizsiniz..

35 bomba “Fırat ötesinde taşı taş üzerinde bırakmayın” söyleminin provasımıdır.

Böylemi barış olur... barış sözcügünün karşılığımı dır, bir gece yarısı 35 insanımın üzerine, 35 bombanın bırakılması...

Yediden yetmişe suçlu ilan edilen bir halkı tutuklamak,  öldürmek nefes alıp vermesini dahi yasaklamkmıdır barış...

Bu halkı ötekileştirerek zaten öldürdünüz. Kırdınız bizi hiç olmadık yerde. Çocuklar ölür benim memleketimde. Bilirsiniz çocukların korku içinde süren yaşamlarını gün gelir sorgulamaya başladıklarında korkutanları af etmezler.

İşte bundan yok sayıp sürdünüz dağlara bu memleketin çocuklarını.

“50 lira kazanırm” umudunu vurdunuz siz dün gece uçaklarınızla.

Neden 20 ci yüzyılda  hala böyle düşmansınız.neden vurursunuz bir gece vakti beni can evimden. Göz yaşlarımı akıtarak, bedenime uykusuz geceler ekerek çıldırttınız beni...

MUTLUMUSUNUZ....

Yarın yeni bir yıla giriyoruz, güzel yıllar bekliyorsanız ne diyeyim adettendir , bende herkese güzel yıllar diyeyim...

30 Aralık 2011

Nurettin ASLAN